Αποχωρισμός.- ή μάλλον Απώλεια

 Λοιπόν , οι άνθρωποι φεύγουν. Φεύγουν όταν τους χρειαζόμαστε περισσότερο, και όχι επειδή έτσι επιθυμούν. Έτσι είναι η μοίρα όλων μας, να μένουμε μόνοι όταν πρέπει , να κοιτάμε τους φόβους μας κατάματα και να τους ψιθυρίζουμε χαμογελώντας ” Βλέπεις; Είμαι μόνη αλλά δεν θα σου κάνω τη χάρη να νικήσεις.”
    Η δύναμη είναι ό,τι απομένει μετά την απώλεια. Αν δεν είσαι αρκετά δυνατός να ξεπεράσεις την απουσία ενός ανθρώπου, τότε πρέπει να είσαι αρκετά δυνατός για να μάθεις να ζεις μέσα σε αυτή - και δεν είναι καθόλου εύκολο.

    Οι άνθρωποι φεύγουν, χάνονται…γιατί αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν φεύγουν επειδή οι ίδιοι το επιζητούν. Αφήνουν πίσω τους πόνο και δυστυχία, όμως και αναμνήσεις γεμάτες ευτυχία και γέλιο. Σ’ αυτές τις αναμνήσεις πρέπει να γαντζωθείς για να καταφέρεις να επιβιώσεις μέσα απ’ τον πόνο. Οι αναμνήσεις είναι το μόνο που σου απομένει* οι αναμνήσεις, και το παγωμένο, μα και ζεστό χαμόγελο στη φωτογραφία. 

Παρασκευή.

Mου άρεσαν οι Παρασκευές. 
Eρχόσουν με εκείνο το χαμόγελο 
που μόλις έβλεπα, 
ξεχνούσα τον πόνο που ένιωθα στο στομάχι- 
ο φόβος μη σε χάσω. 
Kαι τα μάτια σου,
αχ τα μελί εκείνα μάτια που χάνεσαι 
μόλις τα βλέπεις. 


Kαι μια Παρασκευή, έφυγες.
Έτσι 
απλά, 
χωρίς μια λέξη. 

Μου λείπουν οι Παρασκευές μας. 
Μου λείπει ο πόνος στο στομάχι. 

Μου λείπεις.

Η Αρχή.~

Γεμάτη ιδέες, εικόνες, μουσικές, μυρωδιές.
Παρέα με ένα στυλό και μια χαρτοπετσέτα.
Καθισμένη οκλαδόν.
Αυθόρμητη, συναισθηματική και απότομη.
Έτσι ξεκινάω.
Καλώς ήρθατε σε μια γεμάτη ζωή πριν το θάνατο, τη δική μου ζωή.

Ζήσε τη στιγμή, άσε το μετά.